ประทับใจในน้ำท่วม...
posted on 02 Dec 2011 21:24 by minakani สวัสดีทุกๆคน
ไม่ได้อัพบล็อกมานานม๊ากกกกกก (เนื่องจากเราขี้เกียจจะอัพและก็ไม่รู้จะอัพอะไร
)
) ซึ่งวันนี้ก็เหมือนเคย เราก็ไม่รู้จะมาอัพอะไร.. แต่อันจะปล่อยให้บล็อกเน่าไปทั้งๆที่ไม่ได้อัพเดทอะไรเลยก็กระไรอยู่วันนี้เลยจะบ่นๆเพ้อๆตอนที่เราหายไปสักหน่อย55
ช่วงประมาณวันที่2พฤศจิกายน บ้านของเราได้ไปสัตหีบ จังหวัดชลบุรีนั่นเอง เนื่องจากมีเรื่องหลายๆอย่างทำให้ต้องไปอาศัยที่นั่นประมาณอาทิตย์2อาทิตย์ ซึ่งแน่นอนที่เราไปสัตหีบก็เพราะหนีน้ำนั่นเอง
ตอนแรกเราก็คิดนะว่าจะหนีน้ำไปทำไม น้ำไม่ท่วมหรอก เราก็อยู่ที่ชลบุรีแบบเซ็งๆ หน่ายๆกับชีวิต วันๆเอาแต่คิดถึงบ้านที่กรุงเทพ แน่นอนล่ะค่ะ เราเหมือนจะเป็นโฮมซิกน่ะค่ะ คิดถึงบ้าน อยากกลับบ้าน ไม่ได้อยู่บ้านแล้วอารมณ์ไม่ดี
ตอนคุยกับแม่ก็จะงัดเอาข้อเสียของที่นี่ไปเทียบกับกรุงเทพ เช่น
1.เวลาจะซื้อของอะไรก็ลำบาก
เราเป็นคนที่ชอบกินขนมจุกจิกมาก(ถึงได้อ้วน5555) แล้วปกติถ้าเราอยู่กรุงเทพ เดินไปไม่กี่ก้าวก็มีร้านขายของชำแล้ว แต่ที่สัตหีบสิคะ หมู่บ้านเราก็เล่นอยู่ซะลึกเชียววว เวลาจะไปซื้อของก็ต้องออกมาปากซอย แล้วก็เดินไปที่ปั๊มน้ำมันต่อค่ะ แล้วปั๊มน้ำมันก็ไม่ได้อยู่ใกล้ๆซะด้วย.. เราคุยเรื่องนี้กับแม่บ่อยมาก ประมาณว่า บ่นๆน่ะค่ะ55 ซึ่งแม่เราก็ได้ ฟัง รับรู้ และ นิ่ง ต่อไป..
2.ที่นี่ไม่มีห้างเลย
คือตั้งนานแล้วค่ะที่แม่ชอบมองว่าเราเป็นเด็กติดห้าง555 ซึ่งจริงๆไม่ใช่หรอกให้เดินตลาดสด ตลาดนัด ตลาดน้ำ เราก็เดินได้ แต่เราจะเข้าห้างบ่อยกว่าเพราะเราจะเข้าไปที่ห้างเพื่อไปเล่นTime Crisis ,Tekken,Pump It Upฯ บลาๆ (เด็กติดเกมค่ะ5555) เราจึงนำเหตุผลนี้มาอ้างซึ่งเมื่อแม่รับรู้แล้วนั้น..เขาก็บอกมาเป็นประโยคที่ทำให้เราเจ็บบ..."ดีแล้ว ไม่เปลือง จะได้ไม่ต้องเอาเงินไปเล่นเกม"..
3.ที่นี่ยุงกัดเจ็บ
ข้ออ้างนี่เกรียนแตกเลยค่ะ555 แต่ก็กัดเจ็บจริงๆนะ ...แม่เลยสวนกลับมาว่า "แค่นี้ทนไม่ได้ คุณมรึงก็ไม่ต้องไปเข้าค่าย" ...
แน่นอนเรามั่นใจว่าการเซ้าซี้อ้อนวอน หาข้ออ้างอยากกลับกรุงเทพนั้นนอกจากจะไม่ได้ผลแล้ว เราจะโดนด่าเอาได้.. เราจึงต้องเงียบ รูดซิบปากและทนอยู่ต่อไป..
แรกๆอยู่ไปก็ไม่ชอบหรอกค่ะ เหมือนกับว่าไม่ชิน โน้ตบุคเอาไปก็ไม่มีเน็ตโผล่มาให้เห็นเลยสักนิด
วันๆนั่งดีดกีตาร์จนเบื่อ จนประมาณช่วงวันที่15-16 ที่บ้านตัดสินใจว่าจะกลับไปกรุงเทพเนื่องจากใกล้จะเปิดเทอม และป้าที่กรุงเทพก็โทรมาบอกแม่ว่า "ที่บ้านท่วมถึงอกแหนะ รีบกลับมาได้แล้ว" ตอนกำลังจะเข้า
ไปในทางที่เราต้องกลับบ้าน รถก็เกิดดับลงกลางทาง แม่พยายามสตาร์ทยังไงก็สตาร์ทไม่ติด ทำจนถอดใจ จนมาพบพี่คนนึงขับรถกระบะผ่านไป แล้วเขาค่อยๆชะลอรถหันมามองๆ แล้วถอยหลังมาที่รถเรา แล้วเขาก็ถามมาว่า"ให้ผมช่วยลากรถให้มั้ยครับพี่"
ตอนนั้นพอได้ยินว่าพี่เขาจะช่วยเราก็ดีใจมากกก พอพี่เขาลากรถเราถึงปากทางเข้าหมู่บ้านนั้น พี่เขาก็พยายามจะซ่อมรถให้เราด้วย แต่เขาก็ไม่รู้จะทำยังไงเลยต้องกลับบ้านไป (ฮาๆ) เรามาถึงปากทางเข้าบ้านของเรา เราก็ได้กลิ่นน้ำเน่าแตะจมูกมาเลยล่ะค่ะ จะลุยน้ำไปเลยก็แน่นอนค่ะ ตอนนั้นบ้านเราก็ดั๊นใส่เสื้อกันแบบไม่อำนวยเอาซะเลย ครอบครัวเลยต้องนั่งๆยืนๆอยู่ตรงทางเข้าหมู่บ้าน จนพี่ผู้หญิงที่คาดว่ารอลูกสาวของเขาเพื่อจะขึ้นเรือกลับบ้านเข้าไปด้วยกันถามเราว่า "มีอะไรให้ช่วยมั้ยเอ่ย? อย่าไปลุยน้ำนะคะ เพราะน้ำมันเน่า ถ้าจะเข้าไปเดี๋ยวพี่ให้ยืมเรือของพี่นะคะ" เขาพูดเสร็จเขาก็ยัดไม้พายให้กับพี่ชายเราเลย ซึ่งตอนแรกพยายามบอกปัดค่ะเพราะเกรงใจเนื่องจากลูกสาวเขาก็เดินมาถึงแล้วด้วย รบกวนเขาเปล่าๆ
เขาเห็นอย่างนั้นลูกสาวของเขาก็เลยจัดแจง เดินไปขอยืมเรือของคนแถวนั้นมาให้เลย แล้วได้เรือมาก็พายเรือกันไม่เป็นอีก555 ลูกสาวเขาเลยบอกว่า "เดี๋ยวพี่จะพายเรือนำไปให้นะ แล้วน้องก็จับเรือของพี่แล้วถึงบ้านเมื่อไรก็บอกนะเดี๋ยวพี่จะหยุดเรือให้"
ในตอนนั้นเราเข้าใจเลยว่าทำไมแม่ถึงให้ไปอยู่ที่สัตหีบ.. และ"คนไทยมีน้ำใจนั้นเป็นยัง"
ปล.1 ยังไม่จบหรอกแต่ขี้เกียจเล่าแล้วฮะ พยายามย่อแล้วแต่มันก็ยังยาวอยู่ดี555
ปล.2 เป็นกำลังใจให้เหล่าผู้ประสบภัยนี้นะคะ
ปล.3 เอนทรี่ขี้เกียจอ่านไม่เป็นไร แต่เราประทับใจค่ะ อยากถ่ายทอดให้รู้
ปล.4 ใครจะไปวิ่งแก้บนกับเรามั่ง...ใครไปหลังไมค์มานะแจ๊ะ..
Tags: น้ำท่วม, น้ำใจไทย, พักร้อน, สัตหีบ2 Comments
